Alles is liefde

Er was iets vandaag,
in de lucht,
vorige week proefde ik het ook
maar dat was enkel een ogenblik
Het voelde anders vandaag
in mijn hoofd,
mijn gemoedstoestand.

proefden jullie het ook.
De wereld leek echt een mooiere plek vandaag,
en weet je wat ik het fijne vind.....
er zullen nog veel meer dagen volgen.

De lente

Keuzestress

Toen wij een school moesten kiezen voor onze kinderen, nam ik mijn lief mee naar de vrije school. Ik had er stage gelopen en door mijn werk in de kinderopvang zag ik veel scholen van binnen en buiten. Ik wist heel goed wat ik wel en niet wilde van een school. De vrije school had iets in mij lost gemaakt. Ik voelde me daar als stagiaire altijd thuis, en had het gevoel dat dat voor de kinderen ook zo zou zijn. 

Mijn lief twijfelde, 

ik nam hem mee en we maakten de afspraak dat als hij twijfelde het niet door zou gaan.

De basisscholen in onze eigen wijk zouden veel makkelijker zijn. Ik zelf heb geen rijbewijs, en 25 minuten fietsen door weer en wind was wel een dingetje. Maar dat dingetje en de twijfels waren verdwenen toen we een gesprek hadden met een bevlogen juf. De aandacht, de liefde, de manier van omgaan met elkaar. De lessen, de eerbied voor natuur. Maar vooral dat ons kind gezien werd, dat maakte de beslissing heel makkelijk. We kozen met een duidelijke voorkeur voor antroposofisch onderwijs. En nu bijna 9 jaar later, zit ons oudste kind in klas 6. De middelste dochter in klas 5 en Linus, die mag volgend schooljaar ook aan zijn avontuur beginnen. We hebben er nog geen moment spijt van gehad. Het is altijd een soort van thuiskomen geweest.

En dan komt er een moment dat we weer moeten kiezen. Onze oudste moet naar het voortgezet onderwijs. En dat valt dan wederom niet mee, want waar kies je voor met elkaar.

We gingen eerst onze eigen stad rond. De eerste middelbare school was een nieuw gebouw. We moesten een route lopen en die route was verplicht. Het gebouw was spier wit en het rook er naar een ziekenhuis, heel klinisch en schoon. De juf die ouders te woord stond wist niet waar het geschiedenis lokaal was. De school telt 1300 leerlingen, maar zei de docent die ik er naar vroeg, daar merk je doorgaans niet zoveel van.

"Oh zit je zoon op de vrije school? Ja hier is wel veel meer structuur hoor, ze worden niet heel vrijgelaten of zo" oh zeg ik lacherig en iets onhandig; er is best veel structuur hoor, op de vrijeschool, ik denk eigenlijk erg veel structuur. Maar het vrije zit hem ook niet in het loslaten van alles. Met een diepe zucht liep ik door.

Bij het laatste lokaal kregen we popcorn en wat lekkers. Eenmaal buiten vroeg ik onze zoon wat hij er van vond. Nou, zei hij "dit vond ik niet zo...."

De andere scholen waren eigenlijk wel wat vergelijkbaar met de eerste. Alleen qua uiterlijk was er veel verschil. De tweede school is ook nieuw, je kreeg een tas en een bidon, ranja en wat lekkers. Veel houten elementen in het gebouw, en warme kleuren. 1400 leerlingen. Je kan tweetalig onderwijs volgen en de trappen zijn eindeloos lang. Er waren geen persoonlijke vragen.

We gingen ook buiten onze stad kijken. Eigenlijk te ver, want hij zou moeten reizen, half uur heen en half uur terug. Dat gaat veel geld kosten, maar dit verdient wel een kans.  Want het is het middelbare vrijeschool onderwijs. En daar ligt toch wel een beetje ons hart. We komen bij een oud gebouw. Als je een lokaal in liep kreeg je een hand en een goede blik van de docent. Er is een warm welkom. Wat een verschil in ontvangst. Maar ook in het verhaal wat er wordt verteld. In het nog kind mogen zijn. Er is veel ruimte voor creativiteit. Er wordt veel geïnvesteerd in het vormen van de groep, de saamhorigheid. Er zijn veel lessen die gegeven worden door je mentor, zodat je die goed leert kennen, en hij zijn leerlingen. Er zitten ruim 600 leerlingen op school. Als je op hun website kijkt staat er;

Het Parcival College (voortgezet vrijeschool- onderwijs)  wil in de mens ontwikkelen wat in aanleg aanwezig is, niet wat de mens moet kunnen en weten om zich in de bestaande sociale orde te voegen. Daardoor zal de opgroeiende generatie de maatschappij met nieuwe krachten verrijken.

Op het inschrijfformulier staat;

Wat zijn de sterke kanten van u kind?

En ik vraag me af, of deze vraag ook op de inschrijfformulieren staat bij de andere scholen? Want die gaan wij dus niet invullen. Onze zoon schrijven we in voor de vrije school, daar waar je leert met je hoofd, hart en handen.

Even een klein hallo

En zo zijn we anderhalve maand verder, 

geen blogberichten voor mij. 

Geen inspiratie, geen mooie foto's.

Het is altijd wat leeg in mijn hoofd in de winter.

 Ik heb moeite om het schone dan te vinden. 

Alhoewel het meer herfst lijkt natuurlijk.

 Stil zitten doen we niet. 

De oudste moet een middelbare school kiezen, en wij zoeken met hem mee. 

Ik zal hier later vast een stukje over schrijven, want och, dat valt niet mee. 

 

 

Cees Nooteboom Zij is een huls van vlees Zij is een huls van vlees die stilligt op een steen, een vlinder met een vlinder om zich heen, en hij is iets dat wegdrijft en weer terugkeert, liegt, breekt en steelt, liegt, wegdrijft en weer terugkeert. Open als een schelp, dicht als een steen.

of we nu altijd gelukkig moeten zijn?

Elke maand maak ik een soort van balans op;

Is dit wat ik wil?

zijn er grote irritaties?

dingen waar ik verdrietig over ben, 

of ontevreden?

Wil ik meer luxe in mijn leven, 

en die van mijn gezin?

of willen we juist minderen.

Lig ik veel wakker 's nachts? 

En waar ligt dat dan aan? 

Ben ik vrolijk, positief en heb ik goede zin?

Vroeger maakte ik niet elke maand de balans op, 

dit was eerder eens per jaar, zo aan het einde van het jaar. 

Zodat ik aan een fris jaar kon beginnen met andere doelen.  

Sinds ik een burn out heb gehad 

 vind dit nu maandelijks plaats, soms wekelijks, soms dagelijks. 

  Is het nodig om elke dag gelukkig te zijn? 

Allemaal vragen die zo nu en dan door mijn hoofd spoken. 

 

Wat zijn voor jullie maatstaven, wanneer moet er een verandering plaatsvinden?

Ik probeer van dag naar dag te leven, 

morgen is weer een dag.

Ik probeer van de kleine dingen in het leven te genieten, 

iets lekkers te eten, 

het bloemetje tussen de stoeptegel, 

de vogeltjes in de tuin.  

Ik probeer niet te hard zijn voor mezelf.

Mijn balans opmaak van vandaag heeft opgeleverd

dat ik voel dat ik onrustig ben.

Ik weet de oorzaak, 

en ik weet wat ik daar aan moet doen. 

En ik besef me ook dat het winter is, 

en weet je wat fijn is......

 Ik besef me ook dat het ook wel weer lente word. 

We moeten er maar even door heen. 

van dag tot dag.

Wolken komen mijn leven binnen drijven,

niet langer om regen te dragen

of storm te brengen

maar om kleur toe te voegen aan mijn zonsondergang

* Rabindranath Tagore

Ravenswoud en zijn toren

Laatst reden we er door heen, Ravenswoud, een piep klein dorpje in Friesland. 

De naam vinden we prachtig, alleen daar al om zou je er willen wonen. 

Alsof er altijd fantastische avonturen te beleven zijn. 

Maar ja om nou om zijn naam er naar toe te gaan verhuizen.....

Toen we er doorheen reden kwamen we langs een bos,
die onze nieuwsgierigheid wekte,
en toen we vanmorgen wakker werden bedachten we dat het onstuimige weer ons wel fijn leek, 

we gaan even een stukje uitwaaien in dat bos bij Ravenswoud was de conclusie.
Eens kijken of we daar ook avonturen kunnen beleven.

We parkeren bij het bordje uitkijktoren, en volgen de bordjes. 

Als je door een diep bos een kleine wandeling maakt kom je uit op de rand van Fochteloerveen, 

oh en daar is het zo schoon, zouden de Belgen zeggen. 

Daar is het net alsof je op de Savanne bent, je mist alleen de giraf in het plaatje. 

 Pal voor dit beeld staat een hele gekke uitkijktoren, 

niet zo eentje die je bij Ravenswoud verwacht. 

Maar wel mooi, echt design

Hele steile trappen en vanuit boven zie je in de verte de politie toren van Assen. 

 

De toren is door Dick de Haan ontworpen  in 2000. 

En het heet Stairway to heaven, of ze noemen het ook wel  De Zeven. 

Hij is 18 meter hoog. 

Pffff ja echt, dat was wel een overwinning met lichte hoogtevrees.

De trappen zijn heel stijl en spannend. 

Als je omhoog klimt zie je een de wolkenlucht in een spiegel. 

Je krijgt een stoort periscoop effect. 

 Het uitzicht is prachtig, 

we zagen nu geen kraanvogels,
maar die blijken er ook in overvloed te zitten. 

Prachtig stukje natuur en zo dicht bij huis. 

We gaan zeker nog een keertje kijken. 

En dan hopen we die kraanvogels ook te zien. 

 

adventstuin en engelenlicht

 

Terwijl het buiten raast, 

en de wind giert, 

regen valt rijkelijk, vieren wij advent. 

 Het jaarfeest waar het gaat om innerlijke rust. 

 

We trekken ons terug naar binnen. 

Letterlijk en figuurlijk. 

Warm bij de kachel, stilte in jezelf. 

Mijn hoofd heeft er nog wat moeite mee, 

die raast nog wat door.

 Vanmorgen was ik getuige van engelenlicht.

 De engelen staken het grote licht aan. 

Het beeld raakte me, 

net zoals elk jaar weer. 

 

En onder begeleiding van rustige instrumentale muziek

zetten alle kinderen een lichtje in de spiraal. 

Dit is voor mij wel het begin van de verstilling, en innerlijke rust. 

Wat is het toch fijn om hier getuige van te mogen zijn. 

Vrijeschool onderwijs, het blijft bijzonder.

Verbond

Altijd al heb ik een soort van fascinatie gehad met kraaien en raven. 

Raven, zag ik ooit in de dierentuin, in een redelijk hok, en oh wat zijn ze groot. In het wild heb ik er nog nooit eentje bewust mogen tegenkomen. Ik vermoed dat ik soms hele grote kraaien zag, maar een Raaf, nee die niet. Kraaien hebben iets donkers, de ene associeert het met de dood, de andere met hekserij. Ik niet. Het zijn gewoon hele intelligente mooie vogels.

 Ik weet niet zeker of ik een tijdje geleden heb geblogd over de kraai die mijn lief en ik vonden, ik denk het niet.  Hij lag heel zielig in de goot, van een hele drukke weg. Hij had veel pijn, en hupste op een poot toen ik dichter bij kwam. Van boven werd ik aangevallen, er waren twee kraaien die met veel kabaal op me afvlogen toen ik hem wou pakken. Toch ging ik  maar even de dierenambulance bellen, of ik hier wel goed aan deed. 

Ik legde de situatie uit en ze vroegen me hem toch te pakken, Onder luid protest van de andere twee kraaien mocht ik hem voorzichtig meenemen. Ze vlogen niet meer over me heen en bleven op een afstandje, alsof het goed was, dat ik hem meenam. Alsof ze hem naschreeuwden, we wachten hier op je hoor, tot snel. 

We brachten hem naar de dierenambulance, en of hij het gered heeft weet ik niet, hij was er slecht aan toe. Mijn liefde voor deze beesten groeide alleen maar. Wat bijzonder dat die anderen zich zo verbonden voelden met de gewonde kraai. 

Ik las gisteren dat er onderzoek was gedaan, Kraaien herinneren zich de mensen die ze hebben geholpen, maar vertellen dit ook aan hun vrienden. Ze hebben dit ontdekt door vele studies. Als er een kraai in de problemen zit, en een mens helpt ze, hun hele groep zich vriendelijker gaat gedragen naar die gene die die ene kraai heeft geholpen.

Dit is Krak, hij woont bij ons, helaas is krak niet meer een levende kraai, maar we zullen van hem houden en het verbond met hem aangaan.