zaterdag 2 juli 2016

Sint jan

Het was even spannend, of het droog zou blijven, van echt zomer weer kunnen we nog niet spreken. De dag voordat we Sint jan gingen vieren was het erg onstuimig. De hoosbuien denderden de lucht uit. Maar het kwam goed, het zonnetje scheen, de lucht was prachtig.



Even voor jullie beeld; stel je voor; een tuin, zo mooi dat je ze vaak alleen in de tijdschriften ziet, met ooievaar en baby ooievaar op nest, met een prachtige vijver, fruitbomen en bloemen in echt alle kleuren. Daar vieren wij met onze school al jaren Sint Jan. We nemen onze kleedjes mee, en iedereen draagt een mooie krans van gras en bloemen. We vieren de zomer. Er staan drie prachtige tafels, met allemaal lekkere maaltijden. De meeste mensen doen echt hun best, die kokkerellen de hele middag, er staan zoete dingen, hartige dingen, fruit er is van alles. We delen alles met elkaar. We dansen met elkaar, en daarna springen we over het vuur. Een klein vuurtje, is het meer, maar ik verzeker je, je voelt de warmte echt wel aan je voeten. De sfeer is opgetogen, de trommels denderen door de tuin heen, en een voor een springen we over het vuur.



Het is mooi om te zien dat Linus echt onder de indruk was van het vuur, 'oh mama, spannend he' zei hij met knalrode wangen tegen me. Ik vind Sint Jan het mooiste feest,
vooral de saamhorigheid, het heerlijke eten, de symboliek, en natuurlijk de bloemenkrans,
het instant hippie gevoel, en niemand die dat gek vind. Want we hebben dat allemaal.








woensdag 22 juni 2016

dagenlijkse beslommeringen

'Love starts when we push aside our ego and make room for someone else' 
Rudolf Steiner


Het bloggen valt me soms zwaar, 
en de inspiratie om de juiste woorden te vinden lastig.
zwaar klinkt dan ook wel weer erg zwaar, zo is het niet, 
maar een andere benaming vind ik zo snel niet. 
 
Ik heb niet veel te vertellen, dus was het maanden stil.
Er is veel gebeurd om ons heen. 
Alsof je een centrum bent, 
waar omheen de lastige dingen gebeuren, 
en je hebt er maar mee te dealen.
Overlijden, ziekte en worstelingen met de dagelijkse beslommeringen.
En dan de vraag; wat zal ik eens gaan doen met mijn leven....
Meer om mij te beseffen dat het juist om de kleine dingen gaat, 
genieten van de kleine mooie dingen die er toch ook echt dagelijks zijn. 
Dat stukje vergeet je vaker op je pad, 
doordat de dagelijkse zorgen vaak groter zijn, 
dan de fijne zonnestralen op je huid.
Maar zonder de zonnestalen, de mooie bloemen in de berm, 
en dat knappe vogeltje in je tuin, 
word het toch ook wel een erg zwaar leven. 

Sometimes it's the little things that count most




 

 





zondag 24 april 2016

stilte

Gedicht geschreven door Bert Schierbeek


woensdag 23 maart 2016

IJsberen


Een absoluut hoogte punt,
zwemmende ijsberen,
ik werd er zo blij als een kind van. 

Wauw! 






zondag 13 maart 2016

Alles is liefde

Er was iets vandaag,
in de lucht,
vorige week proefde ik het ook
maar dat was enkel een ogenblik
Het voelde anders vandaag
in mijn hoofd,
mijn gemoedstoestand.

proefden jullie het ook.
De wereld leek echt een mooiere plek vandaag,
en weet je wat ik het fijne vind.....
er zullen nog veel meer dagen volgen.

De lente




vrijdag 19 februari 2016

Keuzestress

Toen wij een school moesten kiezen voor onze kinderen, nam ik mijn lief mee naar de vrije school. Ik had er stage gelopen en door mijn werk in de kinderopvang zag ik veel scholen van binnen en buiten. Ik wist heel goed wat ik wel en niet wilde van een school. De vrije school had iets in mij lost gemaakt. Ik voelde me daar als stagiaire altijd thuis, en had het gevoel dat dat voor de kinderen ook zo zou zijn. 
Mijn lief twijfelde, 
ik nam hem mee en we maakten de afspraak dat als hij twijfelde het niet door zou gaan.





De basisscholen in onze eigen wijk zouden veel makkelijker zijn. Ik zelf heb geen rijbewijs, en 25 minuten fietsen door weer en wind was wel een dingetje. Maar dat dingetje en de twijfels waren verdwenen toen we een gesprek hadden met een bevlogen juf. De aandacht, de liefde, de manier van omgaan met elkaar. De lessen, de eerbied voor natuur. Maar vooral dat ons kind gezien werd, dat maakte de beslissing heel makkelijk. We kozen met een duidelijke voorkeur voor antroposofisch onderwijs. En nu bijna 9 jaar later, zit ons oudste kind in klas 6. De middelste dochter in klas 5 en Linus, die mag volgend schooljaar ook aan zijn avontuur beginnen. We hebben er nog geen moment spijt van gehad. Het is altijd een soort van thuiskomen geweest.

En dan komt er een moment dat we weer moeten kiezen. Onze oudste moet naar het voortgezet onderwijs. En dat valt dan wederom niet mee, want waar kies je voor met elkaar.

We gingen eerst onze eigen stad rond. De eerste middelbare school was een nieuw gebouw. We moesten een route lopen en die route was verplicht. Het gebouw was spier wit en het rook er naar een ziekenhuis, heel klinisch en schoon. De juf die ouders te woord stond wist niet waar het geschiedenis lokaal was. De school telt 1300 leerlingen, maar zei de docent die ik er naar vroeg, daar merk je doorgaans niet zoveel van.
"Oh zit je zoon op de vrije school? Ja hier is wel veel meer structuur hoor, ze worden niet heel vrijgelaten of zo" oh zeg ik lacherig en iets onhandig; er is best veel structuur hoor, op de vrijeschool, ik denk eigenlijk erg veel structuur. Maar het vrije zit hem ook niet in het loslaten van alles. Met een diepe zucht liep ik door.
Bij het laatste lokaal kregen we popcorn en wat lekkers. Eenmaal buiten vroeg ik onze zoon wat hij er van vond. Nou, zei hij "dit vond ik niet zo...."

De andere scholen waren eigenlijk wel wat vergelijkbaar met de eerste. Alleen qua uiterlijk was er veel verschil. De tweede school is ook nieuw, je kreeg een tas en een bidon, ranja en wat lekkers. Veel houten elementen in het gebouw, en warme kleuren. 1400 leerlingen. Je kan tweetalig onderwijs volgen en de trappen zijn eindeloos lang. Er waren geen persoonlijke vragen.

We gingen ook buiten onze stad kijken. Eigenlijk te ver, want hij zou moeten reizen, half uur heen en half uur terug. Dat gaat veel geld kosten, maar dit verdient wel een kans.  Want het is het middelbare vrijeschool onderwijs. En daar ligt toch wel een beetje ons hart. We komen bij een oud gebouw. Als je een lokaal in liep kreeg je een hand en een goede blik van de docent. Er is een warm welkom. Wat een verschil in ontvangst. Maar ook in het verhaal wat er wordt verteld. In het nog kind mogen zijn. Er is veel ruimte voor creativiteit. Er wordt veel geïnvesteerd in het vormen van de groep, de saamhorigheid. Er zijn veel lessen die gegeven worden door je mentor, zodat je die goed leert kennen, en hij zijn leerlingen. Er zitten ruim 600 leerlingen op school. Als je op hun website kijkt staat er;

Het Parcival College (voortgezet vrijeschool- onderwijs)  wil in de mens ontwikkelen wat in aanleg aanwezig is, niet wat de mens moet kunnen en weten om zich in de bestaande sociale orde te voegen. Daardoor zal de opgroeiende generatie de maatschappij met nieuwe krachten verrijken.


Op het inschrijfformulier staat;
Wat zijn de sterke kanten van u kind?
En ik vraag me af, of deze vraag ook op de inschrijfformulieren staat bij de andere scholen? Want die gaan wij dus niet invullen. Onze zoon schrijven we in voor de vrije school, daar waar je leert met je hoofd, hart en handen.







donderdag 4 februari 2016

Even een klein hallo

En zo zijn we anderhalve maand verder, 
geen blogberichten voor mij. 
Geen inspiratie, geen mooie foto's.
Het is altijd wat leeg in mijn hoofd in de winter.
 Ik heb moeite om het schone dan te vinden. 
Alhoewel het meer herfst lijkt natuurlijk.

 Stil zitten doen we niet. 
De oudste moet een middelbare school kiezen, en wij zoeken met hem mee. 
Ik zal hier later vast een stukje over schrijven, want och, dat valt niet mee. 
 
 

Cees Nooteboom

Zij is een huls van vlees


Zij is een huls van vlees die stilligt op een steen,
een vlinder met een vlinder om zich heen,
en hij is iets dat wegdrijft en weer terugkeert,
liegt, breekt en steelt, liegt, wegdrijft en weer
terugkeert.

Open als een schelp,
dicht als een steen.