Tegenbeweging

 

Waar zijn alle hippies gebleven?

 Juist nu de wereld het zo nodig heeft.

 

Die Albert was zo gek nog niet

"Als je doet wat je deed,

krijg je wat je kreeg." 

- Albert Einstein -

Toen ik deze week aan het werk was

 en de post ging sorteren 

stond deze spreuk achterop een soort van tijdschrift,

 ik denk dat het meer een reclameblad was, maar dan mooi verpakt. 

Sinds vorig jaar april werk ik op de vrijeschool,

 ik doe daar baliewerk en werk als klassenassistent in de klas. 

Wat een fijne baan, het voelt als thuiskomen. 

Als ik in school rond loop, 

leeg ik elke dag de brievenbus. 

Ik sorteer de post en maak een schifting. 

Het is werkelijk niet te beschrijven hoeveel folders, brieven, 

mailtjes, tijdschriften, spam en zelfs telefoontjes ik krijg op een dag.

 Allemaal bedrijven die zichzelf willen laten zien.

Vandaag bedacht ik nog, wat is dat toch zonde van het geld, 

want als ik een folder krijg over een pretpark, ja dan gaat die dus meteen de papierbak in.  

Als wij iets nodig zijn kiezen we graag ons eigen bedrijf uit. En google is ook gewillig,

Maar goed, toen ik van de week de post sorteerde, stond deze achterop. 

Ik maakte er een foto van, dat doe ik meestal, als ik iets wil onthouden.

Wat eigenlijk ook betekend dat mijn telefoon bommetje vol staat met dit soort foto's

(50,58GB)

 Waarom ik deze wou bewaren, 

ik wou hem graag nogmaals een keer lezen.

En nu wil ik hem delen, 

want het zo belangrijk je te realiseren dat je in beweging moet blijven.

Verandering is soms zo nodig. 

Zonder dat we dat zelf altijd zien.

 

"Als je doet wat je deed,

krijg je wat je kreeg." 

- Albert Einstein -

Verloren

Een beetje verloren was ik, geen idee wat te plaatsen.

Niet weten waar over te schrijven.

Afgelopen jaar waren er hoogte en diepte punten.

We verloren mensen, te snel achter elkaar 

en onze lieve Lvis werd plotseling heel erg ziek, 

na een hele heftige week moesten we hem laten inslapen.

Wat een verdriet hebben we gehad. En nog steeds missen we hem verschrikkelijk. 

Er is zoveel gebeurd dat ik tijd nodig had om de dingen te verwerken.

Geen zin in fotograferen, gestopt met sieraden maken en geen inspiratie om te schrijven.

Maar er waren ook veel mooie momenten, ik ging werken op een plek waar ik graag ben.

Het inspireert me en het geeft me nieuwe energie.

Na een flinke burn- out een aantal jaren geleden wist ik niet dat ik dat ooit weer zou vinden. 

Een aantal maanden geleden kwam er een nieuwe liefde in ons leven. Piep klein.

Morriz is nu een maand of 5, hij brengt veel vrolijkheid en liefde met zich mee. 

En nu, ja nu zit ik op een punt dat ik denk dat ik wel weer eens iets kan schrijven, 

over de dingen die mij inspireren, 

de dingen die me positief raken, 

of waar ik even van onderste boven ben.

Tot snel.

Sint jan

Het was even spannend, of het droog zou blijven, van echt zomer weer kunnen we nog niet spreken. De dag voordat we Sint jan gingen vieren was het erg onstuimig. De hoosbuien denderden de lucht uit. Maar het kwam goed, het zonnetje scheen, de lucht was prachtig.

Even voor jullie beeld; stel je voor; een tuin, zo mooi dat je ze vaak alleen in de tijdschriften ziet, met ooievaar en baby ooievaar op nest, met een prachtige vijver, fruitbomen en bloemen in echt alle kleuren. Daar vieren wij met onze school al jaren Sint Jan. We nemen onze kleedjes mee, en iedereen draagt een mooie krans van gras en bloemen. We vieren de zomer. Er staan drie prachtige tafels, met allemaal lekkere maaltijden. De meeste mensen doen echt hun best, die kokkerellen de hele middag, er staan zoete dingen, hartige dingen, fruit er is van alles. We delen alles met elkaar. We dansen met elkaar, en daarna springen we over het vuur. Een klein vuurtje, is het meer, maar ik verzeker je, je voelt de warmte echt wel aan je voeten. De sfeer is opgetogen, de trommels denderen door de tuin heen, en een voor een springen we over het vuur.

Het is mooi om te zien dat Linus echt onder de indruk was van het vuur, 'oh mama, spannend he' zei hij met knalrode wangen tegen me. Ik vind Sint Jan het mooiste feest,

vooral de saamhorigheid, het heerlijke eten, de symboliek, en natuurlijk de bloemenkrans,

het instant hippie gevoel, en niemand die dat gek vind. Want we hebben dat allemaal.

dagenlijkse beslommeringen

'Love starts when we push aside our ego and make room for someone else' 

Rudolf Steiner

Het bloggen valt me soms zwaar, 

en de inspiratie om de juiste woorden te vinden lastig.

zwaar klinkt dan ook wel weer erg zwaar, zo is het niet, 

maar een andere benaming vind ik zo snel niet. 

 

Ik heb niet veel te vertellen, dus was het maanden stil.

Er is veel gebeurd om ons heen. 

Alsof je een centrum bent, 

waar omheen de lastige dingen gebeuren, 

en je hebt er maar mee te dealen.

Overlijden, ziekte en worstelingen met de dagelijkse beslommeringen.

En dan de vraag; wat zal ik eens gaan doen met mijn leven....

Meer om mij te beseffen dat het juist om de kleine dingen gaat, 

genieten van de kleine mooie dingen die er toch ook echt dagelijks zijn. 

Dat stukje vergeet je vaker op je pad, 

doordat de dagelijkse zorgen vaak groter zijn, 

dan de fijne zonnestralen op je huid.

Maar zonder de zonnestalen, de mooie bloemen in de berm, 

en dat knappe vogeltje in je tuin, 

word het toch ook wel een erg zwaar leven. 

Sometimes it's the little things that count most

 

 

stilte

Gedicht geschreven door Bert Schierbeek

IJsberen

 

Een absoluut hoogte punt,

zwemmende ijsberen,

ik werd er zo blij als een kind van. 

Wauw! 

Alles is liefde

Er was iets vandaag,
in de lucht,
vorige week proefde ik het ook
maar dat was enkel een ogenblik
Het voelde anders vandaag
in mijn hoofd,
mijn gemoedstoestand.

proefden jullie het ook.
De wereld leek echt een mooiere plek vandaag,
en weet je wat ik het fijne vind.....
er zullen nog veel meer dagen volgen.

De lente

Keuzestress

Toen wij een school moesten kiezen voor onze kinderen, nam ik mijn lief mee naar de vrije school. Ik had er stage gelopen en door mijn werk in de kinderopvang zag ik veel scholen van binnen en buiten. Ik wist heel goed wat ik wel en niet wilde van een school. De vrije school had iets in mij lost gemaakt. Ik voelde me daar als stagiaire altijd thuis, en had het gevoel dat dat voor de kinderen ook zo zou zijn. 

Mijn lief twijfelde, 

ik nam hem mee en we maakten de afspraak dat als hij twijfelde het niet door zou gaan.

De basisscholen in onze eigen wijk zouden veel makkelijker zijn. Ik zelf heb geen rijbewijs, en 25 minuten fietsen door weer en wind was wel een dingetje. Maar dat dingetje en de twijfels waren verdwenen toen we een gesprek hadden met een bevlogen juf. De aandacht, de liefde, de manier van omgaan met elkaar. De lessen, de eerbied voor natuur. Maar vooral dat ons kind gezien werd, dat maakte de beslissing heel makkelijk. We kozen met een duidelijke voorkeur voor antroposofisch onderwijs. En nu bijna 9 jaar later, zit ons oudste kind in klas 6. De middelste dochter in klas 5 en Linus, die mag volgend schooljaar ook aan zijn avontuur beginnen. We hebben er nog geen moment spijt van gehad. Het is altijd een soort van thuiskomen geweest.

En dan komt er een moment dat we weer moeten kiezen. Onze oudste moet naar het voortgezet onderwijs. En dat valt dan wederom niet mee, want waar kies je voor met elkaar.

We gingen eerst onze eigen stad rond. De eerste middelbare school was een nieuw gebouw. We moesten een route lopen en die route was verplicht. Het gebouw was spier wit en het rook er naar een ziekenhuis, heel klinisch en schoon. De juf die ouders te woord stond wist niet waar het geschiedenis lokaal was. De school telt 1300 leerlingen, maar zei de docent die ik er naar vroeg, daar merk je doorgaans niet zoveel van.

"Oh zit je zoon op de vrije school? Ja hier is wel veel meer structuur hoor, ze worden niet heel vrijgelaten of zo" oh zeg ik lacherig en iets onhandig; er is best veel structuur hoor, op de vrijeschool, ik denk eigenlijk erg veel structuur. Maar het vrije zit hem ook niet in het loslaten van alles. Met een diepe zucht liep ik door.

Bij het laatste lokaal kregen we popcorn en wat lekkers. Eenmaal buiten vroeg ik onze zoon wat hij er van vond. Nou, zei hij "dit vond ik niet zo...."

De andere scholen waren eigenlijk wel wat vergelijkbaar met de eerste. Alleen qua uiterlijk was er veel verschil. De tweede school is ook nieuw, je kreeg een tas en een bidon, ranja en wat lekkers. Veel houten elementen in het gebouw, en warme kleuren. 1400 leerlingen. Je kan tweetalig onderwijs volgen en de trappen zijn eindeloos lang. Er waren geen persoonlijke vragen.

We gingen ook buiten onze stad kijken. Eigenlijk te ver, want hij zou moeten reizen, half uur heen en half uur terug. Dat gaat veel geld kosten, maar dit verdient wel een kans.  Want het is het middelbare vrijeschool onderwijs. En daar ligt toch wel een beetje ons hart. We komen bij een oud gebouw. Als je een lokaal in liep kreeg je een hand en een goede blik van de docent. Er is een warm welkom. Wat een verschil in ontvangst. Maar ook in het verhaal wat er wordt verteld. In het nog kind mogen zijn. Er is veel ruimte voor creativiteit. Er wordt veel geïnvesteerd in het vormen van de groep, de saamhorigheid. Er zijn veel lessen die gegeven worden door je mentor, zodat je die goed leert kennen, en hij zijn leerlingen. Er zitten ruim 600 leerlingen op school. Als je op hun website kijkt staat er;

Het Parcival College (voortgezet vrijeschool- onderwijs)  wil in de mens ontwikkelen wat in aanleg aanwezig is, niet wat de mens moet kunnen en weten om zich in de bestaande sociale orde te voegen. Daardoor zal de opgroeiende generatie de maatschappij met nieuwe krachten verrijken.

Op het inschrijfformulier staat;

Wat zijn de sterke kanten van u kind?

En ik vraag me af, of deze vraag ook op de inschrijfformulieren staat bij de andere scholen? Want die gaan wij dus niet invullen. Onze zoon schrijven we in voor de vrije school, daar waar je leert met je hoofd, hart en handen.

Even een klein hallo

En zo zijn we anderhalve maand verder, 

geen blogberichten voor mij. 

Geen inspiratie, geen mooie foto's.

Het is altijd wat leeg in mijn hoofd in de winter.

 Ik heb moeite om het schone dan te vinden. 

Alhoewel het meer herfst lijkt natuurlijk.

 Stil zitten doen we niet. 

De oudste moet een middelbare school kiezen, en wij zoeken met hem mee. 

Ik zal hier later vast een stukje over schrijven, want och, dat valt niet mee. 

 

 

Cees Nooteboom Zij is een huls van vlees Zij is een huls van vlees die stilligt op een steen, een vlinder met een vlinder om zich heen, en hij is iets dat wegdrijft en weer terugkeert, liegt, breekt en steelt, liegt, wegdrijft en weer terugkeert. Open als een schelp, dicht als een steen.

of we nu altijd gelukkig moeten zijn?

Elke maand maak ik een soort van balans op;

Is dit wat ik wil?

zijn er grote irritaties?

dingen waar ik verdrietig over ben, 

of ontevreden?

Wil ik meer luxe in mijn leven, 

en die van mijn gezin?

of willen we juist minderen.

Lig ik veel wakker 's nachts? 

En waar ligt dat dan aan? 

Ben ik vrolijk, positief en heb ik goede zin?

Vroeger maakte ik niet elke maand de balans op, 

dit was eerder eens per jaar, zo aan het einde van het jaar. 

Zodat ik aan een fris jaar kon beginnen met andere doelen.  

Sinds ik een burn out heb gehad 

 vind dit nu maandelijks plaats, soms wekelijks, soms dagelijks. 

  Is het nodig om elke dag gelukkig te zijn? 

Allemaal vragen die zo nu en dan door mijn hoofd spoken. 

 

Wat zijn voor jullie maatstaven, wanneer moet er een verandering plaatsvinden?

Ik probeer van dag naar dag te leven, 

morgen is weer een dag.

Ik probeer van de kleine dingen in het leven te genieten, 

iets lekkers te eten, 

het bloemetje tussen de stoeptegel, 

de vogeltjes in de tuin.  

Ik probeer niet te hard zijn voor mezelf.

Mijn balans opmaak van vandaag heeft opgeleverd

dat ik voel dat ik onrustig ben.

Ik weet de oorzaak, 

en ik weet wat ik daar aan moet doen. 

En ik besef me ook dat het winter is, 

en weet je wat fijn is......

 Ik besef me ook dat het ook wel weer lente word. 

We moeten er maar even door heen. 

van dag tot dag.

Wolken komen mijn leven binnen drijven,

niet langer om regen te dragen

of storm te brengen

maar om kleur toe te voegen aan mijn zonsondergang

* Rabindranath Tagore

Ravenswoud en zijn toren

Laatst reden we er door heen, Ravenswoud, een piep klein dorpje in Friesland. 

De naam vinden we prachtig, alleen daar al om zou je er willen wonen. 

Alsof er altijd fantastische avonturen te beleven zijn. 

Maar ja om nou om zijn naam er naar toe te gaan verhuizen.....

Toen we er doorheen reden kwamen we langs een bos,
die onze nieuwsgierigheid wekte,
en toen we vanmorgen wakker werden bedachten we dat het onstuimige weer ons wel fijn leek, 

we gaan even een stukje uitwaaien in dat bos bij Ravenswoud was de conclusie.
Eens kijken of we daar ook avonturen kunnen beleven.

We parkeren bij het bordje uitkijktoren, en volgen de bordjes. 

Als je door een diep bos een kleine wandeling maakt kom je uit op de rand van Fochteloerveen, 

oh en daar is het zo schoon, zouden de Belgen zeggen. 

Daar is het net alsof je op de Savanne bent, je mist alleen de giraf in het plaatje. 

 Pal voor dit beeld staat een hele gekke uitkijktoren, 

niet zo eentje die je bij Ravenswoud verwacht. 

Maar wel mooi, echt design

Hele steile trappen en vanuit boven zie je in de verte de politie toren van Assen. 

 

De toren is door Dick de Haan ontworpen  in 2000. 

En het heet Stairway to heaven, of ze noemen het ook wel  De Zeven. 

Hij is 18 meter hoog. 

Pffff ja echt, dat was wel een overwinning met lichte hoogtevrees.

De trappen zijn heel stijl en spannend. 

Als je omhoog klimt zie je een de wolkenlucht in een spiegel. 

Je krijgt een stoort periscoop effect. 

 Het uitzicht is prachtig, 

we zagen nu geen kraanvogels,
maar die blijken er ook in overvloed te zitten. 

Prachtig stukje natuur en zo dicht bij huis. 

We gaan zeker nog een keertje kijken. 

En dan hopen we die kraanvogels ook te zien. 

 

adventstuin en engelenlicht

 

Terwijl het buiten raast, 

en de wind giert, 

regen valt rijkelijk, vieren wij advent. 

 Het jaarfeest waar het gaat om innerlijke rust. 

 

We trekken ons terug naar binnen. 

Letterlijk en figuurlijk. 

Warm bij de kachel, stilte in jezelf. 

Mijn hoofd heeft er nog wat moeite mee, 

die raast nog wat door.

 Vanmorgen was ik getuige van engelenlicht.

 De engelen staken het grote licht aan. 

Het beeld raakte me, 

net zoals elk jaar weer. 

 

En onder begeleiding van rustige instrumentale muziek

zetten alle kinderen een lichtje in de spiraal. 

Dit is voor mij wel het begin van de verstilling, en innerlijke rust. 

Wat is het toch fijn om hier getuige van te mogen zijn. 

Vrijeschool onderwijs, het blijft bijzonder.

Verbond

Altijd al heb ik een soort van fascinatie gehad met kraaien en raven. 

Raven, zag ik ooit in de dierentuin, in een redelijk hok, en oh wat zijn ze groot. In het wild heb ik er nog nooit eentje bewust mogen tegenkomen. Ik vermoed dat ik soms hele grote kraaien zag, maar een Raaf, nee die niet. Kraaien hebben iets donkers, de ene associeert het met de dood, de andere met hekserij. Ik niet. Het zijn gewoon hele intelligente mooie vogels.

 Ik weet niet zeker of ik een tijdje geleden heb geblogd over de kraai die mijn lief en ik vonden, ik denk het niet.  Hij lag heel zielig in de goot, van een hele drukke weg. Hij had veel pijn, en hupste op een poot toen ik dichter bij kwam. Van boven werd ik aangevallen, er waren twee kraaien die met veel kabaal op me afvlogen toen ik hem wou pakken. Toch ging ik  maar even de dierenambulance bellen, of ik hier wel goed aan deed. 

Ik legde de situatie uit en ze vroegen me hem toch te pakken, Onder luid protest van de andere twee kraaien mocht ik hem voorzichtig meenemen. Ze vlogen niet meer over me heen en bleven op een afstandje, alsof het goed was, dat ik hem meenam. Alsof ze hem naschreeuwden, we wachten hier op je hoor, tot snel. 

We brachten hem naar de dierenambulance, en of hij het gered heeft weet ik niet, hij was er slecht aan toe. Mijn liefde voor deze beesten groeide alleen maar. Wat bijzonder dat die anderen zich zo verbonden voelden met de gewonde kraai. 

Ik las gisteren dat er onderzoek was gedaan, Kraaien herinneren zich de mensen die ze hebben geholpen, maar vertellen dit ook aan hun vrienden. Ze hebben dit ontdekt door vele studies. Als er een kraai in de problemen zit, en een mens helpt ze, hun hele groep zich vriendelijker gaat gedragen naar die gene die die ene kraai heeft geholpen.

Dit is Krak, hij woont bij ons, helaas is krak niet meer een levende kraai, maar we zullen van hem houden en het verbond met hem aangaan.

Hippies

Gisteravond ging ik naar bed, ik kreeg nog vaag wat mee, van gijzelingen in Frankrijk, 

het drong niet goed tot me door. Toen ik vanmorgen wakker werd, 

was manlief boos, zo boos, hij had vannacht een tijdje het nieuws nog zitten volgen. 

Hij melde me dat het erger was dan dat ik in eerste instantie dacht, 

dat er heel veel doden waren gevallen, wat hij vertelde raakte me, ik was echt even ondersteboven. 

En nog steeds.

Ik had vandaag een drukke dag, was de hele dag weg, en toen ik vanavond thuis kwam keken we het nieuws,  voor mij de eerste keer.  Ik heb serieus zitten huilen. Huilen om de huilende mensen, al dat verdriet, de angst, en ook huilen om de man op zijn fiets, die achter zijn fiets zijn vleugel mee had en bij het theater, daar waar gisteren een groot drama had plaats gevonden, Imagine ging spelen. Hij speelde, gaf geen commentaar, en fietste na zijn lied weer weg met zijn piano. 

Ik kreeg laatst een reactie op mijn blog, het blogje over wat ik schreef over vluchten. 

Stelletje hippies werd er gezegd. En nee het was geen vriendelijke boodschap. 

Ach denk ik dan, ik reageer niet, actie leidt tot reactie toch?

Je hebt altijd voor en tegenstanders. 

Aan negatieve reacties besteed ik geen aandacht, ik reageer er niet op, en verwijder ook niet. 

Vandaag dacht ik weer aan het commentaar, want de hele discussie over de vluchtelingen is natuurlijk weer gaande. Een discussie die voor mij wel klaar is, Want de mensen die vluchten maakten dagelijks dat mee wat er nu in Parijs is gebeurd. Elke dag angst voor aanslagen. Die mensen betalen veel geld om naar een land te gaan waar je veilig een boodschap kan doen, daar waar je dus niet elke minuut van de dag in angst hoeft te leven. Rotte appels zitten overal. En ja misschien zitten die ook tussen de vluchtelingen, maar ook hier in Nederland zullen er altijd goede en slechte mensen zijn.

Laten we een nieuwe generatie hippies beginnen, laten we onze krachten bundelen. Zullen we laten zien dat het ook om liefde kan draaien in de wereld. 

Nee we hoeven niet ons okselhaar te laten staan, of met iedereen naar bed,

maar de liefde, liefde is toch de boodschap.

Bos

Wat is het fijn in het bos,

koud maar fijn. 

Nieuw voornemen is om vaker een uurtje of twee bos op te snuiven,

want we genieten er allemaal van.

we vonden kabouter dorpen, 

prachtige kleuren.

 

 

Ik kreeg deze tas op mijn verjaardag van mijn lief en kinderen. 

Oh en daar ben ik dan weer zo blij mee. 

Er zou een tattoo komen, 

die komt er vast nog steeds, 

maar twijfel over het ontwerp, 

en wie het dan moet gaan zetten 

heeft het evem op de wachtlijst gezet. 

dussss, 

daar broeden we nog even verder over.

Mooie tas hé?

Ha

Fresh

 

Een verse week, 

een week vol kansen en mogelijkheden. 

Een week waar de tijd nog vol is, dus er genoeg plannen kunnen worden gerealiseerd. 

Een week waar ik voor het laatst als 35 jarige rond loop, 

En dat was een pittig jaar. 

Maar ook eentje om dankbaar voor te zijn. 

Bijna tijd voor een nieuwe, 

en tijd om vooruit te kijken.  

En ondertussen draai ik liedjes.

 Fijne verse week iedereen. 

Bedankt voor het meereizen afgelopen jaar. 

Drops

To make living itself an art,

that is the goal

Henry Miller 

De kunst van het vinden (en weer loslaten)

 

Naast het zelf maken van de lampen, 

probeert lief een mooie collectie vintage in te kopen.

en dit lukt hem aardig. Natuurlijk niet om te houden.

En soms vind ik het best lastig als het weer het huis moet verlaten.

De paardenbloem schoolplaat bijvoorbeeld.

Gelukkig is die nog niet verkocht en mag die nog even blijven.

 

In de zoektochten kwamen we dit kleine vogeltje tegen. 

Een klein winterkoninkje, 

de schoolplaat die daarbij hoort hebben we ook. 

Dus zei ik tegen lief, 

die mag wel even blijven overwinteren. 

Ondertussen loopt het huis over, van allemaal kleine schatten. 

Mooie stenen, vlinders in lijstjes, schelpen, potjes en pannetjes.

Maar vooral ook een hele mooie collectie met schoolplaten.

De ene nog mooier dan de andere.

 

Wat is het toch zonde dat dit helemaal uit het schoolbeeld verdwijnt. 

Deze kaart komt van begin 1900. 

Moet je nagaan hoeveel kinderen hier naar hebben zitten staren. 

de jaren zijn goed te zien, dat heeft ook wel weer wat. 

Vetrekken

Als je dan toch echt moet vertrekken, 

omdat je hier niet meer kan zijn. 

Dat je je reis niet voorbereid, en afscheid moet nemen van je huis en lief. 

Niet omdat je dat zelf graag wil, maar omdat dat moet.

Dagen lang ga je lopen, met je kinderen onder je arm.
Genieten van de reis lukt niet, want de angst overheerst. 

Waar moeten we heen, hoe zal het daar gaan? 

Kunnen we het grote water wel over?

Maar liever dit onzekere, dan blijven daar waar het te gevaarlijk word om te bestaan.

 Je kinderen houden het niet vol en huilen al dagen achter elkaar. 

Je ruilt je schoenen voor een rubberen bootje en dobbert dagen over zee.

 Geen eten, geen water. 

Er drijven lijken om je heen, volwassen mensen, kinderen. 

En dat je maar tegen je kinderen zegt dat het beter wordt, 

dat er hulp is aan de overkant.

Dat de zon toch ook weer gaat schijnen.

Wat zou het dan fijn zijn dat er dan ergens een plekje is waar je je welkom voelt, 

na al die ellende die je moet verwerken. 

Dat er een simpel bed klaar staat, schoon ondergoed. 

Dat er te eten is.

 Een simpele glimlach van een ander. 

Een aai over het hoofd van je kind. 

Ik gruwel van de beelden op de televisie en internet,

 de dode kindjes in het water, 

de vrachtwagens vol met dode mensen 

en dan de reacties die onder die nieuwsartikelen staan.

Waarom zoveel haat? 

Waarom wordt er zo vaak  gekeken naar het geld wat het kost om een vluchteling op te vangen. 

En dan wordt er gezegd hoe slecht we het zelf al hebben. 

Maar dat wij niet in oorlog leven wordt vergeten

 en dat als wij werkelijk alles verliezen er altijd een bed en te eten voor ons is ook.

Wij mogen hopen nooit mee te maken wat die mensen mee maken.

 Want ik geloof dat als ze een keuze hadden, 

liever in hun eigen land waren gebleven. 

Waar alles vertrouwd en van jezelf was.

Laten we het omdraaien, 

wat zou het fijn zijn 

dat er een plek is waar je liefdevol word opgevangen, 

als je alles om je heen verliest 

en het niet meer veilig is om daar te zijn waar je je thuis voelt. 

Een beetje meer liefde voor elkaar, 

dat is volgens mij al een begin.

En daarbij, deze wereld, is toch van iedereen?